Każdy z nas ma osobę z którą może  porozmawiac nawet na najdziwniejszy temat na świecie.

Nie zawsze rodzice rozumieją nasze problemy, czasami olewają je i uważają je za głupie. Przyjaciel niegdy tak nie powie, bo wie że dla drugiej osoby ten temat jest ważny.

9 letnia dziewczyna, która w domu nie miała poparcia, pisała listy do babci w których opowiadała o sobie. Opowiadała co dzieje sie w domu, pisała też o pomoc. Chciała żeby babcia załagodziła ten codzienny strach i żeby było tak jak w normalnej rodzinie. Ona zawsze wstawiała sie za swoją wnuczką, pomagała jej w każdej sytuacji.

Wakacje bardo szybko sie zakończyły, Dziewczyna trafiła do nowej szkoły gdzie nikogo nie znała, ale wiedziała że musi wziąśc sie w garśc i poznac kogoś, kogo bd mogła uważac za swoją siostrę.

Bardzo długo błądziła, szukając kogoś przy kim poczuje sie lepiej.

Wkońcu poczuła że ktoś zaczyna traktowac ją jak przyjaciółke a ona juz od dawna wiedziała że to własnie ta osoba. Przyjaźniła sie ona z jeszcze jedną dziewczyną. Od tamtej pory były nierozłączne, jak prawdziwe przyjaciółki. Wiadomo że czasami były między nimi sprzeczki, małe i duże, lecz prawdziwej przyjaźni nie idzie zakończyc przez jedną kłótnie.

Przyjaźnią sie do teraz, mają już po 14 lat, a sprzeczek przez te 5 lat było bardzo mało.

Teraz pomagają sobie wzajemnie we wszystkich problemach.

One pomagają zapomniec jej o tym jak jest w domu, gdyby nie one nie pomogła by już pomoc jak zawsze jej sie wydawało najbliższej osoby na świecie, babci!

Ona jest szczęśliwa, czasami spacerując po mieście zabiera jeczszcze dwie osoby i stwarzają najlepszą piątke w mieście!

Teraz już wie, że znalazła kogoś na kim może polegac.

Wie już że ich trójka jest najlepszą trójką na świecie!

                                                                                                *Ona bardzo je kocha i dziękuje za to że są!